Het grootste deel van haar leven had Betty verlangd naar de warmte en onvoorwaardelijke liefde van een echt gezin. Toen haar zesjarige kleindochter Natalie haar een zelfgemaakte tekening gaf met een grote gele zon en de woorden „IK HOU VAN JE NANA“, werd het meteen haar kostbaarste bezit. Om dat lieve moment voor altijd vast te leggen, besloot Betty de tekening op haar arm te laten tatoeëren. Haar man Rob maakte aanvankelijk geen bezwaar toen ze het idee ter sprake bracht, en Natalie was dolenthousiast toen ze haar kunstwerk vereeuwigd op de huid van haar oma zag.
Maar op het moment dat Rob de voltooide tatoeage daadwerkelijk zag, sloeg zijn stemming volledig om in diepe vijandigheid. Hij noemde de tatoeage „ordinair“, beweerde dat Betty „haar lichaam had verpest“ en vertelde haar wreed dat hij zich niet langer tot haar aangetrokken voelde. Wanhopig op zoek naar een verklaring waarom een klein, emotioneel kunstwerk zo’n enorme kloof tussen hen veroorzaakte, stapte Betty naar Robs broer Dean om advies te vragen. Ze verwachtte hulp voor haar huwelijk, maar werd in plaats daarvan geconfronteerd met een schokkende waarheid: Robs explosieve woede had niets met haar keuze te maken, maar alles met een geheim dat hij wanhopig probeerde verborgen te houden.
Dean onthulde dat Natalie enkele weken eerder had gezien hoe Rob een vrouw genaamd Claire kuste – een vrouw die Natalie onschuldig herinnerde als „de dame met de vlindertatoeage“. Rob was in paniek geraakt omdat hij wist dat het kind hen had gezien, en Dean had gewacht tot zijn broer zelf de waarheid zou vertellen. Toen Betty Rob met deze onthulling confronteerde, vielen de puzzelstukjes eindelijk op hun plaats: Rob walgde helemaal niet van de inkt op haar arm; hij was doodsbang dat het zien van tatoeages Natalie ertoe zou brengen opnieuw over „de vlinderdame“ te beginnen en zo zijn ontrouw aan het licht zou brengen.
Toen Betty eiste dat hij zijn telefoon liet zien, weigerde Rob en gaf hij uiteindelijk toe dat er „alleen maar een kus“ was geweest, terwijl hij zijn gedrag ondertussen bleef bagatelliseren. Nu ze besefte dat hij iets wat voor haar diep betekenisvol was had aangevallen om zijn eigen schuld te verbergen, wist Betty dat het vertrouwen in hun huwelijk volledig was vernietigd. Ze weigerde bij een man te blijven die haar manipuleerde en tegen haar loog en nam uiteindelijk de moeilijke beslissing om een echtscheiding aan te vragen.
Hoewel het einde van haar huwelijk een pijnlijke golf van veranderingen met zich meebracht, vond Betty troost precies daar waar haar verhaal was begonnen. Op een dag zaten ze samen toen de kleine Natalie de tekening op de arm van haar oma aanraakte en haar zachtjes herinnerde: „Je hebt nog steeds je voor-altijd-voor-altijd.“ Op dat stille moment besefte Betty dat haar huwelijk voorbij was, maar dat de ware liefde waarnaar ze haar hele leven had verlangd nog altijd vlak naast haar stond.
