Op achtentwintigjarige leeftijd kreeg Daniel van een specialist een fatale diagnose, waarna hij een decennium lang intensief werd begeleid door zijn vertrouwde huisarts, dr. Weller. In de veronderstelling dat hij in geborgde tijd leefde, hield Daniel zijn gezondheid tien jaar lang in alle stilte onder controle met een streng dagelijks medicijnregime, terwijl hij ondertussen een bestaan opbouwde als eigenaar van een bouwmarkt. Alles veranderde toen hij Natalie, een verweduwde grafisch ontwerpster, en haar tienjarige dochter Carrie ontmoette. Omdat hij intens veel van hen ging houden, vroeg Daniel Natalie ten huwelijk en zette hij de officiële adoptie van Carrie in gang. Noodlot sloeg toe toen Natalie drie weken voor de bruiloft om het leven kwam bij een plotseling auto-ongeluk. Verwoest door verdriet bleef Daniel vastberaden om Carrie alsnog te adopteren, om zo te voorkomen dat ze in het pleegzorgsysteem zou belanden.
De kinderbescherming zette het adoptietraject aanvankelijk stop vanwege Daniels dodelijke prognose; men vond dat Carrie niet het risico mocht lopen om op zo’n korte termijn opnieuw een ouder te verliezen. Met de onvoorwaardelijke steun van zijn zorgzame oudere zus Meredith ontketende Daniel een felle juridische strijd om het gezag, weigerend om Carries toekomst te laten dicteren door een medisch dossier. Tijdens de zitting wist Carrie het hart van de rechter diep te raken door te smeken dat ze geen enkele dag meer wilde verspillen zonder de enige vader die ze nog had. De adoptie werd definitief goedgekeurd, maar kort na deze overwinning leek Daniels gezondheid volgens zijn nieuwste uitslagen drastisch te verslechteren. Uit voorzorg begon hij afscheidsbrieven te schrijven voor alle belangrijke mijlpalen in Carries latere leven.
Daniel keerde terug naar behandelkamer 3 voor wat hij dacht dat zijn laatste consult zou zijn, maar trof daar een zichtbaar overstuurde dr. Weller aan die op het punt van breken stond. Dr. Weller legde een verbijsterende bekentenis af: tien jaar geleden wist hij als jonge arts al dat de fatale diagnose van zijn mentor volkomen onjuist was, maar uit angst voor de gevolgen zweeg hij. Hij bleef Daniel onnodige zware medicatie voorschrijven die precies de symptomen van die ernstige ziekte nabootsten. Daarnaast overhandigde Weller hem een verzegelde envelop, waaruit bleek dat Natalie voor haar overlijden ter ere van Daniel heimelijk haar lichaam aan de medische wetenschap had geschonken. De medische tuchtraad was inmiddels ingelicht over Wellers wanpraktijken en Daniel werd officieel kerngezond verklaard – met nog vele tientallen jaren te leven.
Toen Daniel thuiskwam bij zijn zus en dochter, overbracht hij hun het ongelooflijke nieuws dat ze voorlopig nog niet van hem af waren en dat hij ze nog héél lang achter de broeken zou zitten. Terwijl hij Carrie en Meredith op de veranda in zijn armen sloot, voelde hij de loodzware last van tien jaar schijnwerkelijkheid van zich afglijden – klaar om vol overgave te genieten van het lange leven waar hij zo keihard voor had geknokt om het aan zijn dochter te kunnen geven.
