De verteller, James (25), een bouwkundig ingenieur, onderging zes maanden geleden een ingrijpende verandering in zijn leven toen zijn moeder, Naomi, omkwam bij een auto-ongeluk. Hij werd de enige voogd van zijn 10-jarige tweelingzussen, Lily en Maya. James verhuisde onmiddellijk terug naar het huis van zijn moeder en legde tegen zijn zin zijn eigen leven – inclusief zijn huwelijksplannen met zijn verloofde Jenna – tijdelijk opzij. Kort na de begrafenis trok Jenna bij hen in. Ze leek een engelachtige aanwezigheid, een vervangende moederfiguur die hun haar vlecht, lunch inpakt en haar liefde voor de meisjes openlijk toont. James voelde zich ongelofelijk gelukkig dat hij zo’n steun had in deze crisis.
Maar James’ beeld van Jenna werd bruut vernietigd op een vroege dinsdagochtend toen hij terugkeerde van een bouwinspectie. Vanuit de keuken hoorde hij Jenna spreken in een “zachte maar snijdende” toon, waarin ze tegen de meisjes zei dat ze hier niet lang zouden blijven, dat een pleeggezin beter voor hen zou zijn, en hen instrueerde om aan een maatschappelijk werker te zeggen dat ze weg wilden. Toen Maya zachtjes protesteerde dat ze bij James wilden blijven, snauwde Jenna haar af, dreigde haar geliefde notitieboekjes weg te nemen en noemde ze haar neerbuigend “overblijfselen”.
James stond eerst verstijfd, luisterde daarna naar Jennas telefoongesprek waarin ze haar ware motieven onthulde: ze speelde het perfecte moederrolletje alleen totdat James de adoptie legaal zou afronden, waarna ze van plan was hun leven tot een hel te maken totdat hij de verzekeringsuitkering en het eigendomsbewijs op haar naam zou zetten. Haar conclusie was glashelder: “Ik ga de laatste jaren van mijn twintig nog niet verspillen aan het opvoeden van iemand anders’ kinderen.”
Boos maar beheerst kocht James pizza voor de meisjes en deed alsof er niets aan de hand was om zijn ontdekking te verbergen. Die nacht werkte hij aan een plan: hij moest Jenna publiekelijk ontmaskeren om zijn zussen te beschermen. Hij deed alsof hij overbelast was en stemde schijnbaar in met haar idee om de meisjes weg te geven, terwijl hij toevoegde dat ze hun huwelijksplannen konden versnellen met een grote, extravagante ceremonie om hun nieuwe begin te vieren. Jenna, dolblij dat haar plan leek te slagen, stortte zich meteen op de voorbereidingen, niet wetende dat James haar had ingemaakt. Ondertussen vond en activeerde James de oude nanny-cams die zijn moeder ooit had geïnstalleerd voor de meisjes’ oorspronkelijke oppassers.
De luxe hotelzaal werd het toneel voor Jennas ondergang. Stralend in haar witte jurk stond Jenna aan het microfoon, klaar om een toast uit te brengen, maar James nam zachtjes het microfoon over. Hij haalde een kleine zwarte afstandsbediening tevoorschijn en onthulde een projectiescherm achter hen. Het korrelige zwart-wit beveiligingsmateriaal speelde af, waarbij Jennas casual, wrede stem de zaal vulde en haar hele complot over de verzekering, het eigendom en haar plan om de “overblijfselen” kwijt te raken, onthulde. De zaal was in afwachting toen een tweede clip werd afgespeeld waarin Jenna Maya uitschold en dreigde haar notitieboekjes weg te nemen. Toen Jenna schreeuwde: “Dat kun je me niet aandoen, James!”, antwoordde hij kalm: “Je hebt het jezelf aangedaan.”
Hun relatie eindigde onmiddellijk. Jenna’s vader vertrok en haar pogingen om het verhaal op sociale media te verdraaien mislukten toen de video zich verspreidde. James vroeg een tijdelijk contactverbod aan om de veiligheid van zijn zussen te waarborgen. Een week later rondde James de adoptie van de tweeling af. Toen de meisjes de papieren ondertekenden, fluisterde Lily met tranen in haar ogen tegen Maya: “We worden nu niet gescheiden,” en onthulde zo hun stilste, diepste angst. Die avond vierden ze samen met spaghetti. Lily leunde tegen James aan en fluisterde: “We wisten dat je voor ons zou kiezen.” James liet zijn tranen vrij en begreep dat zijn zussen nu zijn anker waren. Temidden van tragedie en verraad waren zij nu drie – officieel een gezin – eindelijk thuis en veilig.
