Onze kat sliep altijd in onze slaapkamer, in een eigen hoekje langs de muur. Ze was een rustige en slimme kat, die ons nooit tot last was. De laatste tijd merkte ik echter dat haar gedrag vreemd begon te veranderen. Overdag was ze zoals altijd lief en volgzaam, maar ’s nachts leek ze helemaal niet te slapen. Wanneer ik midden in de nacht wakker werd, kreeg ik de kriebels van twee ogen die in het donker strak naar ons staarden. Ze zat vlak naast mijn kussen, zonder met haar ogen te knipperen, ons gade te slaan. Het werd zo eng dat ik haar uiteindelijk naar de dierenarts bracht.
De dierenarts zei na het onderzoek: “Ze is helemaal gezond, misschien is ze gewoon gestrest of verveeld.” Dat antwoord stelde me niet gerust, want die blikken voelden helemaal niet normaal. Ik wilde precies weten wat er in de slaapkamer gebeurde terwijl wij sliepen. Toen ik geen andere optie meer zag, besloot ik een nachtcamera in de slaapkamer te installeren, recht op ons bed gericht. De volgende ochtend, toen ik de opnames bekeek, bleef ik eerst stokstijf zitten en wist ik daarna niet wat ik moest denken.
Alles was glashelder op de beelden: kort nadat wij in slaap vielen, sprong de kat uit bed en kwam naar ons toe. Maar het verrassende was dat haar doelwit niet ik was, maar mijn man. Ongeveer een uur lang bleef ze als een standbeeld onbeweeglijk naar zijn gezicht kijken. Toen begon het eigenlijke tafereel. Zodra mijn man begon te snurken, stak de kat rustig haar poot uit en legde die op zijn mond, en bleef daar totdat het snurken stopte. Zodra het stil werd, keerde ze trots terug naar haar plekje en viel vredig in slaap.
Ik kon niet stoppen met lachen toen ik de opnames zag. Blijkbaar werd onze arme kat alleen maar gestoord door het luide snurken van mijn man. Die enge blikken midden in de nacht waren dus helemaal geen aanval, maar een stille operatie om rust te handhaven. Omdat ze haar slaap niet onderbroken kon hebben, had ze haar eigen “stilte-methode” ontwikkeld: ze bedekte de mond van mijn man om het snurken te stoppen en zo haar eigen rust te garanderen.
Sindsdien is de mysterieuze angst die we voor onze kat voelden vervangen door groot plezier. We weten nu dat degene die ’s nachts de orde in onze slaapkamer handhaaft geen technologie, maar een slaapliefhebbende kat is. Mijn man blijft onwetend van deze kleine viervoetige beschermer die zijn snurken tegenhoudt, terwijl hij rustig doorslaapt. Soms verbergt het leven achter de momenten die we het engst vinden zulke grappige en onschuldige waarheden.
