Hij haastte zich naar een nabijgelegen politiebureau en vroeg agenten om te controleren of het goed met haar ging, zodat hij zeker wist dat ze niet in gevaar verkeerde. Toen hij echter opnieuw langs haar huis reed, stond er al een ambulance en waren de hulpverleners bezig haar naar buiten te brengen. Voor de ogen van haar buren wees de oudere vrouw met een boze, angstige blik naar hem en verklaarde ze dat alles zijn schuld was, voordat ze werd meegenomen.
De buurtbewoners keerden zich al snel tegen Kyle omdat hij zich met andermans zaken had bemoeid. Toch bleef hij achter zijn beslissing staan en vertrok hij met een bezwaard gemoed. Haar woorden bleven hem achtervolgen tijdens elke volgende dienst. Een week later wees zijn manager hem opnieuw een bezorging toe op precies hetzelfde adres. Met lood in zijn schoenen liep hij het vertrouwde tuinpad op. Tot zijn verbazing trof hij achter de voordeur een totaal veranderd tafereel aan: het huis was warm en gezellig geworden.
De oudere vrouw zat in haar vertrouwde fauteuil, omringd door behulpzame buren die boodschappen voor haar uitpakten, elektrische kachels aanzetten en tijd met haar doorbrachten. Ze gaven toe dat ze tekort waren geschoten door niet eerder naar haar om te kijken. De vrouw bood Kyle haar excuses aan en sprak haar diepe dankbaarheid uit omdat hij haar had behoed voor een gevaarlijk lot. Eindelijk begreep Kyle dat het juiste doen in het begin vaak pijnlijk kan aanvoelen en je niet altijd populair maakt, maar uiteindelijk wel een stille tragedie kan voorkomen.
