Een jonge vrouw reed door een hevige sneeuwstorm terug naar huis over de snelweg. De sneeuw sloeg als een witte muur tegen de voorruit, en de weg was nauwelijks zichtbaar. Toen ze het punt naderde waar ze jaren eerder haar man en zoon had verloren bij dat tragische ongeluk, vertraagde ze. Zoals ze altijd deed bij het kruis dat ter nagedachtenis aan haar geliefden was geplaatst, trok ze haar auto voorzichtig naar de gevaarlijke berm. Toen de koplampen door de storm heen braken, verscheen er plotseling een schokkende, felrode vlek op de witte sneeuw.
Toen ze uitstapte en dichterbij kwam, zag ze een vrouwelijke wolf, roerloos liggend in de sneeuw. Het dier was uitgeput en op het punt van bevriezen, en naast haar stonden twee kleine pups te trillen van kou en angst, alsof ze hun moeder smeekten om op te staan. Haar verstand zei haar onmiddellijk om terug naar de auto te gaan; een gewonde wolf bleef immers gevaarlijk. Maar haar geweten wogen zwaarder, en toen ze zich bukte om te helpen, viel haar iets op dat haar adem deed stokken.
Over de sneeuw strekten zich kilometerlange, onregelmatige sporen uit. De vrouwelijke wolf had niet gelopen, maar gesleept. Met ongelooflijke inspanning had ze zich tot precies dat punt voortbewogen waar de vrouw haar zoon voor het laatst had zien ademen – en daar was ze gestopt. Deze overweldigende realisatie deed de knieën van de vrouw knikken, en ze zakte ter plekke flauw in de sneeuw. Alsof een onzichtbare kracht haar fluisterde dat de wolf hier, alleen op deze pijnlijke plek, hulp zou vinden.
Toen ze weer bijkwam, voelde ze alsof God haar die nacht naar daar had gestuurd om deze wezens te redden. Ze begreep dat ze nu de diepe pijn van het verlies van haar geliefden een beetje kon helen door deze kwetsbare dieren te helpen. Ze pakte dekens uit de kofferbak, wikkelde de moederwolf en haar pups liefdevol in, en tilde ze één voor één in haar auto, op weg naar de dichtstbijzijnde dierenkliniek.
Jaren later voelde ze voor het eerst dat het eindeloze verdriet in haar plaats had gemaakt voor een sprankje hoop. Die nacht had ze niet alleen een wolfskudde gered, maar ook langzaam haar eigen gewonde ziel. Dit vreemde en betekenisvolle toeval liet haar zien dat het leven soms zelfs op de donkerste momenten een nieuwe start kan bieden.
