Fedor stond er die ochtend op om de droge takken te verwijderen die door de storm op het dak waren gewaaid. Zoals altijd negeerde hij de waarschuwingen van zijn vrouw Zinaida: “Wacht tot het weekend, dan vragen we een stevige ladder aan de buurman.” In plaats daarvan zette hij een oude, gebarsten en wankele houten ladder op de modderige grond. De oude man, die hulp als zwakte zag, begon mopperend naar boven te klimmen — zijn enige doel was dat irritante krassende geluid te stoppen.
Het humeurige maar slimme paard van het huis, Buyan, keek stil toe. Buyan had een vreemde gewoonte: telkens wanneer hij iemand van de grond zag opstijgen, werd hij onrustig en begon rond te lopen. Terwijl Fedor zich uitstrekte naar het dak, kwam Buyan dichterbij en duwde met zijn neus tegen zijn been. Toen de oude man boos riep: “Ga weg, stom dier!” en hem probeerde weg te jagen, greep Buyan als laatste redmiddel met zijn tanden Fedor’s broek en trok hem met alle kracht naar beneden.
Zinaida zat op een krukje in de tuin en keek lachend toe hoe haar man hulpeloos aan de ladder hing. Fedor probeerde zijn broek los te krijgen en riep tegelijkertijd: “Stop met lachen en help me!” Zelfs de buren verzamelden zich achter het hek om het komische tafereel te bekijken. Maar Buyan leek vastbesloten — alsof hij gezworen had zijn eigenaar voor een grote fout te behoeden — en bleef met zijn hoeven stevig in de grond staan terwijl hij bleef trekken.
Precies op het moment dat Fedor woedend begon af te dalen, flitste er plotseling een verblindend licht door de helderblauwe lucht. Een enorme bliksem sloeg onverwacht in, precies op de plek waar zijn handen seconden eerder nog hadden moeten zijn — aan de rand van het dak. Er klonk een harde knal, vonken vlogen in het rond en een scherpe brandlucht vulde de lucht. Het gelach in de tuin verstomde meteen en maakte plaats voor een ijzige stilte.
Geschokt keek Fedor, bleek als een doek, eerst naar het beschadigde dak en daarna naar zijn paard, dat nog steeds zwaar ademend naast hem stond. Buyan keek hem recht aan, alsof hij het gevaar al die tijd had gevoeld. Die avond brak Fedor de oude ladder in stukken en gooide hem weg. Op die dag had hij geleerd dat de instincten van een dier soms veel levensreddender zijn dan de koppigheid van een mens.
