Toen Adrian Isabella voor het eerst ontmoette, stond ze bekend als een van de mooiste vrouwen van het hele koninkrijk.
Tijdens koninklijke bals verdrongen mannen zich om met haar te mogen dansen, terwijl rijke families ervan droomden haar als schoondochter binnen te halen. Ze had een slanke taille, lang golvend haar en zo’n betoverend gezicht dat de koninklijke schilders voortdurend smeekten of ze voor hen wilde poseren.
Toch koos Isabella voor Adrian.
In de eerste jaren van hun huwelijk was de keizer dol op zijn vrouw. Tijdens iedere koninklijke bijeenkomst zaten ze naast elkaar, ze dansten uitsluitend met elkaar en Adrian liet geen gelegenheid voorbijgaan om op te scheppen dat hij met de mooiste vrouw van het koninkrijk was getrouwd.
Maar alles veranderde nadat Isabella het leven had geschonken aan hun zoon.
Haar zwangerschap was bijzonder zwaar geweest en tijdens de bevalling was ze bijna gestorven. Wekenlang was ze nauwelijks in staat om haar bed te verlaten. Terwijl ze langzaam herstelde, begon haar gewicht echter in een verontrustend tempo toe te nemen.
Aanvankelijk dacht iedereen dat haar lichaam uiteindelijk weer zijn oorspronkelijke vorm zou aannemen. Maar de maanden verstreken en Isabella bleef zwaarder worden. Haar lichaam zwol ernstig op, ze had het voortdurend ondraaglijk warm en zelfs na het kleinste wandelingetje stond haar gezicht al vol zweet.
Ze begreep er niets van. Ze at nauwelijks, wandelde iedere dag door de paleistuinen en volgde nauwgezet alle adviezen van de koninklijke artsen op. Toch leek niets te helpen.
Ondertussen veranderde Adrians liefde langzaam in pure afkeer.
Tijdens de maaltijden ging hij zo ver mogelijk bij Isabella vandaan zitten. Zodra ze per ongeluk zijn hand aanraakte, trok hij die onmiddellijk terug. Soms hield hij zelfs een zakdoek voor zijn neus, waarbij hij er nadrukkelijk voor zorgde dat de gasten zijn afkeer opmerkten.
“Je zweet alweer,” riep hij eens luid, terwijl tientallen hovelingen toekeken. “Is het werkelijk zo moeilijk om een beetje voor jezelf te zorgen?”
Isabella voelde haar wangen gloeien van schaamte, maar ze bleef zwijgen.
Adrian wist dat een scheiding van de keizerin een enorm schandaal zou veroorzaken, vooral omdat ze hem al een troonopvolger had geschonken. Daarom bedacht hij een wreed plan: hij wilde haar leven zo ondraaglijk maken dat ze uiteindelijk uit eigen beweging zou smeken om het paleis te mogen verlaten.
Vanaf dat moment begon de openbare vernedering.
Iedere ochtend droegen de bedienden een enorme koperen wastobbe, gevuld met warm water, naar de grote ontvangstzaal. Hovelingen, wachters en hofdames verzamelden zich om het schouwspel bij te wonen.
Vervolgens werd Isabella voor hen geleid.
“Kom maar, was jezelf,” beval Adrian haar spottend. “Laat iedereen maar zien dat je tenminste weet waarvoor water bedoeld is.”
Soms barstte hij in lachen uit en voegde hij eraan toe:
“Zelfs een varken moet gewassen worden als het zoveel zweet!”
Sommige hovelingen sloegen beschaamd hun ogen neer, omdat ze zich schaamden voor wat ze moesten aanzien. Anderen lachten met de keizer mee, uit angst om zich tegen hem te verzetten.
Isabella onderging alles zonder een woord te zeggen.
Iedere ochtend liep ze naar de wastobbe, waste zichzelf terwijl tientallen mensen toekeken, droogde haar gezicht af en vertrok vervolgens zonder ook maar één woord uit te brengen.
Deze wrede vernedering ging wekenlang door.
Tot er op een ochtend iets gebeurde wat alles veranderde.
Toen de bedienden de koperen wastobbe opnieuw voor haar neerzetten, deed Isabella iets wat niemand verwachtte. In plaats van zichzelf te wassen, keek ze enkele ogenblikken naar het water. Daarna richtte ze haar blik op haar echtgenoot en glimlachte.
“Vandaag, Majesteit, wil ik het graag eens op de juiste manier aanpakken.”
Adrian grijnsde, ervan overtuigd dat zijn vrouw zich eindelijk bij haar vernederende lot had neergelegd.
“Eindelijk heb je je lesje geleerd,” antwoordde hij.
Maar Isabella had heel andere plannen.
Ze vroeg de bedienden om enkele schone, witte handdoeken te halen. Vervolgens pakte ze er één en veegde voorzichtig haar gezicht, hals en handen ermee af.
Binnen enkele seconden verschenen er vreemde, donkerblauwe vlekken op de stof.
Het gelach verstomde onmiddellijk.
Een beklemmende stilte vulde de zaal toen Isabella een klein glazen flesje uit haar zak haalde en enkele druppels vloeistof op de bevlekte handdoek liet vallen.
Voor de ogen van iedereen veranderden de blauwe vlekken vrijwel onmiddellijk in een diepzwarte kleur.
De koninklijke arts werd plotseling lijkbleek en snelde naar haar toe.
“Waar heb je dit vandaan?” vroeg hij dringend.
“Van mijn eigen huid,” antwoordde Isabella kalm.
De waarheid was dat Isabella enkele weken eerder al iets vreemds had opgemerkt. Telkens wanneer ze zich ’s ochtends waste, voelde ze zich daarna verschrikkelijk ziek. Haar lichaam werd ondraaglijk heet, de zwellingen namen toe en haar hart begon hevig te bonzen.
Omdat ze vermoedde dat er iets niet klopte, had ze in het geheim contact gezocht met een oudere arts. Ze had hem gevraagd het water te onderzoeken dat voor haar dagelijkse bad werd gebruikt.
Wat hij ontdekte, was ronduit angstaanjagend.
Het water bleek een zeldzame chemische stof te bevatten die via de huid in het lichaam kon worden opgenomen. Bij overmatig gebruik kon deze stof de normale lichaamsfuncties ernstig verstoren en mogelijk zwellingen, buitensporig zweten en andere gevaarlijke symptomen veroorzaken.
Maar de meest schokkende onthulling moest nog komen.
Het vervuilde water werd al gebruikt om Isabella te wassen lang voordat Adrian haar publiekelijk begon te vernederen. Sterker nog, sinds de geboorte van hun zoon werd dezezelfde stof iedere ochtend aan haar badwater toegevoegd.
“Wie is hiervoor verantwoordelijk?” brulde Adrian.
Isabella gaf geen antwoord. In plaats daarvan richtte ze haar blik op de hoofdbeheerder van het paleis.
De man trilde over zijn hele lichaam, stapte naar voren en haalde het koninklijke uitgavenregister tevoorschijn.
Op de bestellingen waarmee de verdachte stof was aangeschaft, stond de persoonlijke handtekening van de keizer zelf.
Adrian verstijfde volledig.
Enkele maanden eerder had hij de koninklijke apotheker opgedragen een kostbaar geurend mengsel aan Isabella’s badwater toe te voegen. Hij kon namelijk naar eigen zeggen haar onaangename lichaamsgeur niet langer verdragen.
De apotheker had hem herhaaldelijk gewaarschuwd dat het mengsel bijzonder geconcentreerd was en uitsluitend in zeer kleine hoeveelheden mocht worden gebruikt, zelfs in grote baden.
Maar Adrian had alle waarschuwingen genegeerd en geëist dat de bedienden tientallen keren de aanbevolen hoeveelheid zouden gebruiken.
Daar, midden in de grote zaal en voor de ogen van het volledige koninklijke hof, drong de verschrikkelijke waarheid eindelijk tot de keizer door.
De vrouw die hij had bespot, vernederd en verantwoordelijk had gehouden voor haar veranderde uiterlijk, bleek al die tijd te hebben geleden onder precies dezelfde stof die hij zelf had laten toevoegen.
Zijn eigen wreedheid had zich tegen hem gekeerd en het volledige koninklijke hof was zojuist getuige geworden van het begin van zijn ondergang.
