Damien voelde een mengeling van angst en bevrijding terwijl hij zich voorbereidde op het schoolbal. Hij had besloten een donkergroene jurk te dragen, iets wat hem eindelijk de mogelijkheid gaf om zijn ware zelf te laten zien. Ondanks zijn angst voor de reacties van zijn medeleerlingen, boden zijn beste vriendin Jada en zijn vriend Noah hem onwankelbare steun en moedigden ze hem aan om zijn authentieke identiteit te omarmen.
Toen hij in die jurk op het schoolbal verscheen, werden zijn ergste angsten werkelijkheid: de menigte barstte uit in spot en gelach en filmde hem met hun telefoons.
De situatie liep verder uit de hand toen een groep leerlingen, geleid door Chad, Damien en Noah in het nauw dreef en eiste dat ze zouden dansen, puur om hen nog meer te vernederen. Midden in deze gespannen confrontatie kwam aan het licht dat Noah hen stiekem en zonder Damiens toestemming had voorgedragen als kandidaat voor het promkoningspaar. Damien voelde zich hierdoor niet alleen blootgesteld, maar ook verraden, al wist hij zich toch staande te houden tegenover de spottende menigte. Hij verklaarde moedig dat hij liever zichzelf in deze jurk was dan iemand die wanhopig goedkope lachjes probeert te winnen.
Net toen de sfeer op het punt stond te escaleren, onderbrak de schooldirecteur, Dr. Morrison, de chaos door Damien en Noah op het podium te roepen. Tot ieders verbazing in de zaal maakten ze bekend dat het stel, op basis van eerder uitgebrachte stemmen, was gekozen tot promkoning en -koningin. Daarna richtte Dr. Morrison zich streng tot de leerlingen en veroordeelde hij de publieke wreedheid en vernedering die had plaatsgevonden, waarbij hij duidelijk maakte dat er consequenties zouden volgen. De spotters werden stil.
Nu de menigte aandachtig en stil was, greep Damien zijn kans om het woord te nemen. Hij sprak openhartig over hoe vermoeiend het was om zijn identiteit steeds te moeten verbergen, en benadrukte dat hij deze jurk droeg omdat hij het mooi vond, niet om een boodschap of een spektakel te creëren. Zijn oprechte woorden raakten veel aanwezigen en veranderden de sfeer: spot maakte plaats voor echt respect, terwijl de leerlingen hem begonnen te applaudisseren en het lef erkenden dat het kostte om zichzelf te zijn.
De avond eindigde met een keerpunt in de sociale sfeer op school. De leerlingen die eerder hadden gelachen werden geïsoleerd en aangesproken op hun gedrag. Noah en Damien spraken hun conflict uit; Noah bood zijn excuses aan voor het gebrek aan communicatie en sprak tegelijkertijd zijn diepe bewondering voor Damien uit. Verzoend en bevestigd gingen ze samen de dansvloer op voor een langzaam nummer. Ze verborgen zich niet langer en waren niet langer bang voor de menigte, omdat ze uiteindelijk hadden bewezen dat authenticiteit sterker is dan de wreedheid die tegen hen was gericht.
