Toen de eerste verpleegster in het ziekenhuis aankondigde dat ze zwanger was, had niemand ook maar een vermoeden; iemands privéleven werd doorgaans als iets persoonlijks gezien en had niets met het werk te maken. Maar toen al snel het nieuws verspreidde dat ook de tweede en derde verpleegster zwanger waren, gingen de roddels door de gangen als een lopend vuurtje. Het vreemdste was dat geen van deze vrouwen een partner had en ze weigerden te spreken over de vaders van hun ongeboren kinderen. Eén ding hadden ze gemeen: ze hadden allemaal in de afgelopen maanden nachtdiensten gedraaid in kamer 23B.
In die kamer lag al meer dan een jaar een brandweerman in coma. Zijn toestand was stabiel, maar zijn bewustzijn volledig afgesloten. De hoofdarts deed allerlei analyses om te begrijpen of het medisch onmogelijk geachte fenomeen iets te maken had met de patiënt. De testresultaten bevestigden dat de man geen enkele reactie gaf; de zwangerschappen van de verpleegsters konden dus medisch gezien niets te maken hebben met hem. Toch was duidelijk dat de verpleegsters iets verborgen hielden.
Vastbesloten de waarheid te achterhalen, plaatste de hoofdarts zonder medeweten van iemand een verborgen camera in kamer 23B. De camera’s in de gangen waren onvoldoende; hij wilde zien wat er gebeurde achter die vier muren, in het duister van de nacht wanneer de lichten dimden. Enkele dagen later, toen hij de beelden bekeek, sloegen zijn handen trillend van schrik de telefoon aan om direct de politie te bellen.
Op de beelden was te zien dat de broer van de comapatiënt elke nacht de kamer binnenkwam. Aan de buitenkant leek hij een zorgzame broer, maar zodra de deuren gesloten waren, veranderde hij in iemand totaal anders. Wetende dat er geen camera’s waren, manipuleerde hij de nachtdienst-verpleegsters, deed huwelijksbeloften en begon geheime relaties. Hij overtuigde elke vrouw dat zij speciaal was en verliet hen zodra hij ontdekte dat ze zwanger waren.
Het meest gruwelijke was dat hij al zijn wrede plannen uitvoerde vlak naast zijn broer, die alles hoorde maar geen reactie kon geven. Dankzij de melding van de hoofdarts werd hij diezelfde dag gearresteerd. Na dit schandaal werd kamer 23B nooit meer zonder camera gelaten en deze zaak ging de geschiedenis in als een pijnlijke les over hoe duister het menselijke hart kan zijn.
