Het zonlicht van Los Angeles heeft een manier om zelfs de hardste randen te verzachten, en onlangs werd Kurtwood Smith gespot, lijkend op een man die eindelijk vrede heeft gesloten met de wereld. Het zien van de 81-jarige legende tijdens een ontspannen woensdagwandeling in een felblauw polo is een heerlijke schok voor het systeem. Voor wie is opgegroeid met de ruwe werkelijkheid van de jaren ’80, is het moeilijk om dit relaxte figuur niet te vergelijken met de koelbloedige Clarence Boddicker uit RoboCop. Deze “overwinningsronde” door de stad voelt als de welverdiende rust van een man die decennia heeft doorgebracht met het definiëren van tough-guy-energie, en bewijst dat zelfs de meest gevreesde filmische schurken uiteindelijk hun wapens inruilen voor een comfortabele trui.
In de jaren ’80 speelde Smith niet zomaar slechte jongens; hij gaf een meesterklas in berekende dreiging. Terwijl andere antagonisten de show stalden, bracht Kurtwood een unieke, intellectuele intensiteit naar films als RoboCop en Rambo III. Hij had het vermogen om een bedreiging logisch en onontkoombaar te laten voelen, een scherpzinnigheid die hem in staat stelde om oog in oog te staan met de grootste actie-iconen van dat tijdperk. Hij was de schurk die je niet zomaar kon ontwijken—je moest hem te slim af zijn, een prestatie waar maar weinig personages (of acteurs) ooit toe in staat waren.
Toen kwam de wending die een decennium televisie definieerde: Red Forman. Met moeiteloze flair maakte Smith de overgang van het criminele onderwereldbeeld naar de Amerikaanse suburbia in That ’70s Show, en werd het definitieve Amerikaanse patriarchfiguur voor een nieuwe generatie. Hij transformeerde de norse, no-nonsense vaderfiguur tot een kunstvorm, sparrend met Ashton Kutcher’s Kelso met een komische timing die net zo dodelijk was als elk wapen uit de jaren ’80. Zijn latere hereniging met Kutcher in The Ranch versterkte dat magnetische vaderfiguur-imago, en bewees dat zijn “norserige” buitenkant altijd werd ondersteund door een oprechte, warme ziel.
Het “Stanford-geheim” achter deze genialiteit is dat Kurtwood een klassiek getrainde krachtpatser is. Met een M.F.A. van Stanford en jarenlange ervaring als theaterdocent benaderde hij de sitcomwereld met de discipline van een academicus. Hij was berucht als de laatste die voor de show werd gecast, maar die onmiddellijke chemie met Debra Jo Rupp was de vonk die een eenvoudige pilot veranderde in een tijdloze klassieker. Die academische basis stelde hem in staat zoveel menselijkheid in een personage te leggen dat vooral bekend stond om het dreigen met een “voet in de kont.”
Uiteindelijk is Kurtwood Smiths professionele duurzaamheid een bewijs van een scala aan talent dat weinigen kunnen evenaren. Hij overbrugde succesvol de kloof tussen de cyborg-bedreigingen van de jaren ’80 en de suburbia-blik van de jaren ’90, en werd zo een hoeksteen van onze collectieve popcultuur. Achter elke legendarische zin en intimiderende blik schuilt een bedachtzame, hoogopgeleide artiest die begreep dat de beste personages degenen zijn die volledig echt aanvoelen. Hij heeft misschien zijn carrière gebouwd op het zijn van de man die je liever niet tegenkomt, maar vandaag is hij simpelweg een briljante performer die elke straal van de Californische zon heeft verdiend.
